Η απιστία μπήκε στη μουσική πριν ακόμα μάθουμε να στέλνουμε “seen”. Από τα καπνισμένα bars του Νάσβιλ μέχρι τα neon clubs της pop εποχής, τα τραγούδια για την προδοσία έχουν πάντα την ίδια γεύση: λίγο ουίσκι, λίγο κραγιόν σε λάθος πουκάμισο και μια καρδιά που χτυπά σαν snare drum στις 2 το πρωί.
Γιατί όταν οι άνθρωποι λένε ψέματα, η μουσική λέει την αλήθεια.
Να λοιπόν δέκα τραγούδια που έκαναν την απιστία soundtrack. Όχι απαραίτητα τα πιο εμπορικά. Τα πιο ανθρώπινα.
Dolly Parton – Jolene
Η απόλυτη έκκληση. Η Dolly δεν κατηγορεί, αλλά παρακαλεί τη «Jolene» να μην της πάρει τον άντρα της. Μια ευάλωτη, αριστουργηματική στιγμή που περιγράφει την ανασφάλεια μπροστά στον πειρασμό.
Το “Cry Me A River” του Justin Timberlake είναι η ψυχρή εκδίκηση μετά τη θύελλα. Minimal beat, πληγωμένος εγωισμός και εκείνο το κλασικό “you don’t have to say what you did”. Οι αρχές των 2000s σε ένα τραγούδι.
Και μετά έρχεται η Rihanna με το “Unfaithful”. Όχι από τη μεριά του θύματος, αλλά του ανθρώπου που προδίδει και λυγίζει από τις ενοχές. Σπάνιο πράγμα στην pop.
Το “Lyin’ Eyes” των Eagles είναι κινηματογραφικό. Σαν παλιά αμερικανική λεωφόρος τη νύχτα. Η ιστορία μιας γυναίκας που ζει διπλή ζωή, με country-rock αφήγηση που ακόμα πονά.
Το “You Know I’m No Good” της Amy Winehouse είναι βρόμικο, ειλικρινές και γεμάτο αυτοκαταστροφή. Η Amy ποτέ δεν στόλιζε τις αλήθειες της. Και γι’ αυτό έμεινε μεγάλη.
Marvin Gaye – I Heard It Through The Grapevine
Ο ορισμός της παράνοιας και της ανακάλυψης. Όταν οι φήμες φτάνουν στα αυτιά σου πριν από την αλήθεια, ο ρυθμός της Motown γίνεται το soundtrack της απόγνωσης.
Οι Fleetwood Mac με το “Little Lies” απέδειξαν ότι οι πιο κομψές μελωδίες συχνά κρύβουν τα πιο διαλυμένα συναισθήματα. Άλλωστε, αυτό το συγκρότημα έκανε την προσωπική καταστροφή τέχνη.
George Michael – Careless Whisper
Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο σαξόφωνο στην ιστορία. Μια εξομολόγηση για τις ενοχές που «χορεύουν» πάνω στο ρυθμό μιας χαμένης εμπιστοσύνης. “Guilty feet have got no rhythm”.
The Killers – Mr. Brightside
Η απόλυτη περιγραφή της ζήλιας και της εικόνας που πλάθει το μυαλό μας όταν υποψιαζόμαστε ότι το άλλο μας μισό είναι με κάποιον άλλον.
Και φυσικά το “It Wasn’t Me” του Shaggy. Γιατί η απιστία στη μουσική δεν είναι πάντα δράμα. Μερικές φορές είναι ένας τύπος που τον έπιασαν στα πράσα και συνεχίζει να λέει “δεν ήμουν εγώ”. Θράσος επιπέδου καλοκαιρινού hit.
Η μουσική πάντα αγαπούσε τους άπιστους. Όχι γιατί τους συγχωρεί. Αλλά γιατί μέσα στα λάθη τους γεννήθηκαν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε ποτέ.
